யாருமற்ற க்ரீச் க்ரீச் ஒலியின் அடர்த்தி

யாருமற்ற அறையின் அடுத்திருக்கும் உள்வாசல் காற்றின் மண்துகள்களைச் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது..
*

மத்தியில் கோடுகளாய் நீண்ட இரும்புக்கம்பிகள் வாசல் முழுதும் துணை கரங்களை நீட்டி ஒன்றோடொன்று உரசாமல் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன..

*
ஒரு மூலையில் பச்சை நிற நெகிழி நீர்க்குழாய் தனிமை காற்றை உள்வாங்கியபடி மெலிதான இரைச்சலோடு சொட்டும் மழையை விரிவாய் சொல்வதற்கில்லை..

*
இடை கனத்திருந்த சாம்பல் நிற அணில் கம்பிகளின் நீளத்தில் ஒரு எல்லைக்கும் மற்றதுக்குமாய் தாவித் திரிந்து ஊர்ந்தும் ஓடியும் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது....

*
மின்னல் மறையும் நொடிப்பொழுதில் "சத்" என்ற ஓசையுடன் இடைகனம் தரையைக் கண்டதை உணர்ந்து சாம்பல் நிறம் க்ரீச் ஒலியை எதிரொலிக்கிறது எங்கெங்கிலும்..

*
நெகிழி நீர்க்குழாய் சொட்டும் மழையில் இடை கனத்தின் க்ரீச் க்ரீச் ஒலி சிறிது சிறிதாய் தேய்வதை உள்வாங்கிப் பெருத்துக் கொண்டிருக்கிறது வாசல்..

*
தன்னலம் கலந்த வெயில் மழை ஓட்டின் வழி மண்துகளோடு துளி துளியாய் இன்னமும் வழிந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது... - தேனு

நன்றி கீற்று,

http://keetru.com/index.php/2014-03-08-04-35-27/2014-03-08-12-18-49/27750-2015-01-26-08-01-27?code=1&state=tt

கனவுகளின் கிழிந்த ஒற்றை சிறகு

Photo Courtesy - Ashok Saravanan

*
இரவின் நீட்டலில் ஒரு வன்புன்னகையுடன்

குவிந்த அவ்வீட்டிற்குள் நுழைகிறான்,

கனவுகளை முட்கள் கொண்டு கிழிப்பவன்..

ஒவ்வொரு கனவுக்குள்ளும் மிக எளிதாக நுழைந்து

செந்நிற சிறகுகளாலான நகங்களை

கனவின் நடுக்கம் கொண்டு கூராக்குகிறான்..

மென்மையான பூவிதழ்களைப் பிய்த்தெடுத்து

போர்த்திக் கொள்ளும் வாகு

அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கலாம்..

வண்ணங்களைக் கீறி சதை உதறும்

முத்தங்களைச் சூறையாடுதல்

அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கலாம்..

வீட்டின் காற்று புகமுடியா அறையில்

வெளிர்கூந்தலை விரித்து

சிக்காக்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் நிலவதனி..

அவளைக் கண்டதும் தன்னிலை விளக்கிச்

சிறகுகள் அடர்ந்த கனவின் வனத்தில்

அவளுடன் சுற்றித் திரிய துவங்குகிறான்..

வன்மத்தின் ஆதி வினா கனவுகளா? உறக்கங்களா? என

குளிர் மரங்களின் கிளைகளில்

அமர்ந்து குரூர புன்னகை இழைந்தோட

விவாதிக்கிறார்கள்..

வருடங்களில் வயதுகள் குறைந்து

விவாதத்தின் இரட்டை நாக்கைப் பற்றி

காலம் தாண்டி பயணிக்கிறார்கள்..

காலங்கள் கடந்து வனத்தின்

எல்லைகளைக் கடந்ததும்,

பற்கள் பதித்து கிழித்தெறியும் வெறியுடன்

சிதறுண்டு தள்ளாடும் அவனுள் விடம் ஏற்றி

நகைத்து நிற்கிறாள் நிலவதனி..

 - தேனு

நன்றி கீற்று,

http://keetru.com/index.php/2014-03-08-04-35-27/2014-03-08-12-18-49/27659-2015-01-08-06-33-01

பயணிக்கும் காற்புள்ளிகளின் உருவமற்ற கூட்டுச்சொல்

Photo Courtesy - Ashok Saravanan

*
இருளில் நீளும் மின்வரியின் இறுதியில் விழுந்து சொல்லாகிறது

ஒரு காற்புள்ளி..

சொற்கள் அர்த்தமற்றுப் போகும் என்றபடி
வீசும் கோர்வையின் விரல் பிடித்து நடக்கிறது,
உருவத்தின் நிலையை மறந்தபடியும்,
உருவத்தின் தேவையை மறுத்தபடியும்..

துகள்களின் கூட்டு எண்ணிக்கை
மீண்டும் தூணாகாது என்பதில் துவங்குகின்றன,
பிரசுரிக்கச் சேர்த்து வைத்திருந்து
சொற்களாய் உருமாறி கொண்டிருக்கும் காற்புள்ளிகளிலிருந்து
வெடித்து நீர்க்கும் அர்த்தங்கள்...

அர்த்தங்களின் இடைவெளி ஒன்றி அச்சில் வார்க்கும்
ஓர் நீண்ட சொல் உருவாவதை
மெலிதாய் கூட சொல்வதற்கான தேவை இருப்பில் இல்லை..

உருவான சொல்லின் முற்று நிலைக்குத் தேவையென,
காற்று விடுத்துப் போகும் ஒற்றை முற்றுப்புள்ளியை நோக்கி ஓடுகிறது விழ மறந்த சொல்லீர்ப்பு..

- தேனு

நன்றி கீற்று,

http://keetru.com/index.php/2014-03-08-04-35-27/2014-03-08-12-18-49/27629-2015-01-05-06-49-55

நினைவுகளின் கூர்மையில் பகிராது நீர்த்த வன்மம்

Photo Courtesy - Karthik Alagesan

*

இரவின் நீட்டலில் பகிரமுடியாது கசக்கிய கைக்குட்டை

எங்கோ நினைவுகூறுகளின் குவியலில் மறைந்திருக்கிறது!

பதியும் வார்த்தைகள் பதிந்தபடியே கரைகின்றன,

தெளியும் நிமிடங்கள் வெகுவாய் சாய்த்துப் பார்க்கும்

ஒரு பழுத்த இலையென சரசரத்துத் தேய்கிறேன்,

ஒரு ஆளுயுர அரவத்தின் இறுதியில்....

சுளீரென்ற சத்தம் விடுத்து 

சுற்றமனைத்தும் விக்கித்து நிற்கின்றன,

அணைந்தது காற்றா நெருப்பா?

நனைந்தது நீயா நானா? 

நீயெனில் பறக்கவும் , நானெனில் விலகவும்

செயல்பட துவங்க வேண்டும்!

ஒரு தணிந்த இரவு தேவை படுகிறது

செயல்படவும் மீண்டும் உயிர்க்கவும்,

இதே வளராத சுழலின் ஒற்றைப் புள்ளியில்

முடிவுகளற்று நிற்க மட்டுமே

கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன் இன்றளவும்..

நினைவுகளின் துவைக்காத கைக்குட்டை இன்னும்

கசக்கியபடி உள்ளேயே மறைந்திருக்கிறது,

அதனூடே மிஞ்சி இருந்த நீர்த்த வன்மமும்!!

 - தேனு

நன்றி கீற்று,

http://keetru.com/index.php/2014-03-08-04-35-27/2014-03-08-12-18-49/27609-2014-12-31-00-51-07

வண்ணச்சிறகுகளாலான கோட்டோவியம்

Photo Courtesy - Karthik Alagesan

*

ஒரு இளம்பெண்ணின் கோட்டோவிய கீழ்நுனியின்

வண்ணமற்ற இழையைப் பிடித்தபடி

மையம் நோக்கி நடக்கத் துவங்குகிறாள் யாழினி..

விழிகளின் வெளிச்சத்தை மெலிதாய் பரப்பி 

நீள்கோடுகளைக் கடைந்தெடுத்து

சொற்களாய் உருக்குகிறாள்.

மேடுகளைச் செதுக்கி அலையலையாய்

முன்னேறும் வேகம் என்றுமே

அவளுக்கு அலாதியானது..

ஒவ்வொரு வளைவிற்குத் தன் சொல்லொன்றையும்,

ஒவ்வொரு முடிச்சிற்குத் தன் புன்னகையொன்றையும்

சிறகடிக்க விடுத்து நகர்கிறாள்.

சொற்களையும் புன்னகைகளையும்

ஒரு சேர கலந்து வெளியிட்டு

வண்ணம் அமைக்க அவளால் மட்டுமே முடிகிறது.

மையம் அடைந்தவள் மெலிதான மௌனமொன்றை

வெளியிட்டபடி சிறகுகளை உள்ளடக்கிச்

சாயவும்,

வண்ணம் பூக்கத் துவங்குகிறது அவளைச் சுற்றி..

காலங்கள் கடந்து வண்ணத்து உயிர் சிற்பமாய்

உருமாறி இருந்தது கோட்டோவியம்,

அருகில் புன்னகைச்சொல்லொன்றை உதிர்த்தபடி துயில்கிறாள்

வண்ணச்சிறகுகளின் இளவரசி யாழினி..

 - தேனு

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php/2014-03-08-04-35-27/2014-03-08-12-18-49/26702-2014-06-16-05-51-49

நன்றி நவீனவிருட்சம்,

http://www.navinavirutcham.in/2014/07/blog-post_12.html

படியும் வெயிலின் நெடி

Photo Courtesy - Ashok Saravanan

*

நாளின் துவக்க நிகழ்வொன்றின் ஆழத்திற்கு

சாளரத்தின் விரல் பிடித்து

இறங்கிக் கொண்டிருகிறேன்.

சன்னமாய் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்

வெயிலும் நிழலும், நீயும் நானும்...

வெயில் நீளும் தர்க்கத்தின்

இரு குரலற்று ஒர்குரலாய் மாறிப்போன தருணத்தில்

உயிர் பெற்று விட்டது வெயில்கீற்று..
*

முற்றுப்புள்ளியற்றதான ஒருகோண உரையாடலுக்கு

நிழலாய் தலை திருப்பிக் கொள்கிறேன்,

சாளரத்தின் வழி விழிகளை வெளிக்குச் செலுத்த..

நீ பின்னிருந்து விடுத்த வசைச்சொற்கள் மட்டும்

வெயில் கலந்து திட்டு திட்டாய் படிகிறது

சாளரக் கம்பிகளில்..

 - தேனு

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=26035:2014-01-23-13-10-35&catid=2:poems&Itemid=265

மீள்வருகையின் உணர்நிமிடம்

*

இரவின் கரங்களை மெல்ல ஒடித்து

வெப்பமேற்றிக் கொண்டிருந்தாள் நிலவதனி.

குளிரும் வெப்பமும் சமநிலையில் பரவியிருந்த அறையின் 

மூலையில் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தன

ஒரு சர்ப்பமும் ஒரு அரத்திப்பழமும்...

பழத்தை விரும்பி சுவைக்க

யத்தனித்தவளை இழுத்து அணைத்தது

சர்ப்பம்..

மெல்ல சர்ப்பத்தை விழுங்கி

சிறகுகள் படபடக்க அறை முழுதும் பறந்து

தவித்தது அரத்திப்பழம்..

விழிகள் திறந்து பார்த்திருந்தவளை

நெருங்கி

அங்கங்களில் சிரிப்புத்தூரிகையில்

வயதின் உபாதையென ஒரு கோட்டோவியத்தை

வரைய துவங்கியது..

வண்ணமற்ற கோடுகளின் இறுதியில்

ஒரு சர்ப்பத்தையும் அரத்தி மரத்தையும்

இட்டு அவளுக்குள் புதைந்து மறைந்தது..

புழுவென நெளிந்து கொண்டிருந்தவள்

நீர்த்திவளைகளுக்கு மத்தியில்

உறங்கிப்போனாள்,

பூவிடியலில் நீர்ச்சிறகுகள் முளைத்து

வண்ணத்து இளம்பெண்ணாய் மாறி இருந்தாள் நிலவதனி..

 - தேனு

நன்றி கீற்று,
http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=23611:2013-04-16-06-18-46&catid=2:poems&Itemid=265

செம்பவளவனமும் கந்தர்வ ம(ர)ணமும்

*

அடர்ந்த செம்பவள வனத்தை

வெண்சிறகுகளையும் வண்ணப்புன்னகையையும் கொண்டு

அரசாள்கிறாள் நிலவதனி..

அரண் மறைந்த ஓர் நாள்,

வனத்தின் மையத்தில்

கருஞ்சிறகுகளுடனும் வெண்புன்னகையுடனும்

கந்தர்வனொருவனை

அவள் காண நேர்கிறது.

அவனும் அவளும் விழிகளாலேயே

சில தினங்களுக்கும் 

மொழியினாலே சில தினங்களும்

பேசிக் கொள்கின்றனர்..

தங்களை மறந்த ஓர் காலத்திற்குப் பிறகு

உடல் மூலமாகவும் பேசிக்கொள்ள

தீப்பொறிகள் மெலிதாய் கிளம்பி

சிறகுகள் அழிந்ததையும் மறந்து

துயில் கொள்கின்றனர் தினமும்..

எண்ணி 30 வாரங்களுக்குப் பிறகு

வனமே கொண்டாடும் விதம்

இளவரசியின் வருகை நாள் குறிக்கப் பெறுகிறது.

இன்னும் கூடுதலாக 90 நாட்கள் கழித்து

அரசியும் இளவரசியும் 

அரியணையில் அரசாண்டபடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

எழுதப்படாத ஓர் சரித்திரத்தை

மௌனத்தால் கதைத்துக் கொண்டிருந்தன,
சாம்பல் துகள்களுக்கிடையில் கருஞ்சிறகுகளும்

வெண்புன்னகையும்...

 - தேனு

நன்றி கீற்று,
http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=23611:2013-04-16-06-18-46&catid=2:poems&Itemid=265

வனப்பூவிதழ் சுவையின் திடம்

Photo Courtesy: Madhu

அப்பிக்கொள்ளும் இருளில்

சுற்றிப் பறக்கும் மின்மினியின் பாதையை

உள்வாங்கியபடி நிற்கிறாள் யாழினி..

வட்டங்களாகவும் நீள்கோடுகளாகவும்

ஓர் உரையாடலை மின்மினி வரைய

படித்துத் தொடரத் துவங்குகிறாள்..

நெடுந்தூர வனத்தின் மையத்தில்

ஒரு செண்பகப்பூ விரிகிறது.

பூவின் இதழில் மெல்ல தேன்சிட்டுகள்

ஒவ்வொன்றாய் பிறக்கத் துவங்குகின்றன.

நீண்டிருக்கும் சிட்டுகளின் அலகுகள்

நிறம் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன.

கருநீலம், செம்பவளம்,

இளம்பச்சை, வெளிர்சாம்பல்

என இறுதியில் பூவின் நிறத்தையே  தாமும்

அடைகின்றன.

தேன்சிட்டு ராணி மெல்ல சென்பகப்பூவிற்குள்

பூநிற அலகைக் கொண்டு நுழைகிறாள்,

தித்திப்பு குறைவதாய் உணர்ந்து

மெல்ல பூவின் வெளி நோக்கித்

திரும்பிப் பறக்கிறாள்

தொலைவை மறந்து..

தித்திப்பின் முகவரி தான் மட்டும் அறிவேனென

உறக்க நினைவில் சிரிக்கும்

யாழினியைப் பின்தொடரத் துவங்குகிறது

மின்மினி...

 - தேனு

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=23590:2013-04-13-08-20-12&catid=2:poems&Itemid=265

இராப்பேய்க்கதைகளின் இளவரசி

Photo Courtesy - Madhu

அதனை மட்டும் சொல்லாதீர்கள்!
அடரிருள் வீட்டின் ஒரு மூலைப் பகுதியில்
வெண்ணிற சேலையணிந்து
மெல்ல மெல்ல அடியெடுத்து வைக்கிறாள்
நிலவதனி..
கொலுசுமல்லாது வளையுமல்லாது
சுவாசச்சத்தம் மட்டும் முழுதாய் நிறைத்திருக்கிறது
இந்த இரவின் நிமிடங்களை...
தாழம்பூ மணக்க ஒவ்வொரு அடியிலும்
கூந்தல் தவழும் இடையில்
செருகி வைத்திருக்கும் சிரிப்புகளை
திடீரென வெளியிடுகிறாள்..
எதிரொலியின் வீரியத்தில் சிரிப்புத்துகள்கள்
சிதறி அச்சமெனும் சிறகுகளணிந்து
படபடத்துப் பறக்கின்றன அறை முழுதும்...
அவள் நடை என்றோ இறந்த உங்கள்
தோழியோருத்தியையோ
உறவினளையோ
நினைவூட்டக்கூடும்...
உங்களை நினைவுலகில் மிதக்கவிட்டு,
முகத்தினை மட்டும் மறைத்தே வைத்திருக்கும்
நிலவதனியைப் பேயென்று சொல்வதுண்டு
சிலர்..
இப்படியான நிலவதனிக்கு
இராப்பேய்கதைகள் எப்படியிருக்கும்?
அதை மட்டும் எவரிடத்தும்
உரக்கச் சொல்லாதீர்கள்!!

- தேனு

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&act=section&id=22703&Itemid=139

தப்பி விட்ட தருணம் ஒன்றின் கனம்

Photo Courtesy: Karthik Alagesan

மஞ்சள் நிற மழையை

சிக்கனமின்றி கக்கிக் கொண்டிருந்தது

ஒரு மின்கம்பவிளக்கு..

கம்பத்தை ஒட்டி ஒருபுறம்

மூன்றடுக்கு மாடி குடியிருப்பு,

மறுபுறம் வைக்கோலும் சாணமும் நிறைந்த

மண் மேடு..

அடுக்கு மாடியின் முதல் தள வீட்டின்

சாளரத்தின் வழி

மேட்டில் இரு பசுக்கள் கட்டி இருப்பதை

நிதமும் காணலாம்.

ஒன்று மட்டும் பல மாதங்களாய்

இரவு முழுதும் ஓயாமல்

கத்திக் கொண்டிருக்கும்,

சத்தம் தவறாத நாளுமில்லை, 

சுற்றத்தில் திட்டாத மனிதரும் இல்லை..

ஓர் பின்னிரவின் இடையில்

சத்தம் நின்ற தருணத்தில்

உறக்கம் தொலைத்த விழிகள்

அதன் பிறகான இரவில் அடங்க மறுத்தன..

மறுநாள் வெளிக் கிளம்பி

மேட்டிற்குக் கண்களை ஓட விட, 

ஒரு மூலையில் கோணிப்பை

ஆளுயர எடையை மறைத்து இருந்தது,

கனத்த மௌனத்துடன்

கடந்தேன் சற்று தொலைவை..

சில நிமிடங்களில்

மனமெங்கும் ஒலித்துக்  கொண்டிருந்தது

அம்மா என்ற சத்தம் மட்டும்

மீண்டும் மீண்டும்..

 - தேனு

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=23507:2013-04-08-05-56-36&catid=2:poems&Itemid=265

பிரிவின் வண்ணம் பூசும் ஒரு சித்திரச்சுவர்

ஒரு வருத்தத்தின் சாயலைப் பூசிக்கொண்ட
என்னறையின் சுவர்களில்
நாங்கள் நானாக மாறியதோர்
பிரிவின் கதையை வரையத் தெரியவில்லை,
வளையத் தெரியவுமில்லை எனக்கு..

தனிமையின் விரல் கோர்த்து
தத்தி தத்தி நடை பயில்கிறேன்,
வண்ணச்சுவர்களை அடையும் ஒரு நூலிழையில்
தனிமையின் விரல்விடுத்து
மௌனத்தின் விரல் தேடி நிற்கிறேன்..

வட்டத்தின் ஒரு புள்ளிக்குள்
சொல்ல மறுத்த மறதியின்
விழுக்காட்டில் மொத்தமாய் தொக்கியபடி
என்னை வரைந்து கொண்டிருக்கிறது
பிரிவின் நிறத்தில் குழைத்தெடுத்த தூரிகை..

தேனு

- நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&act=section&id=18528&Itemid=139

கதையல்லாத கயிறுகளின் நெடி

சாணத்தின் மணம் நீளும்
ஒரு விடியா விடியலின் வாசலில்
மா நிறைந்த கைகளுடன் நிற்கிறேன்...

மூடுபனியின் இறுக்கத்தில் நனையும் மௌனத்தை

இலகுவாய் உரசிச் செல்கிறது,

இடைவிடாது ஒலித்த
பால்காரச் சிறுமியின் வளையோசை.. 

 மீள்மூச்சுடன் தட்டிக் கொண்டிருந்த
சிறுமிக்கு எள்ளளவும் செவிசாய்த்ததாய்
தெரியவில்லை,
இருள் மூகமூடியணியாத எதிர்வீட்டு மரக்கதவு..  

நிமிடத்தின் தொடர்ச்சியிலும்
திறவாத கதவுகளின்
பெருங்கோப்பை அளவிலான அகாலத்தை
நொசிவிழைக் கயிற்றின் நெடி
அரவமற்று கதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது..  

விடியும் விடியலின் ஓரத்தில்
ஒரிரு புள்ளிகளுக்குள் அடங்கி விடுகிறது
இழுக்க நினைத்த மாக்கோடுகள்.. 

- தேனு

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&act=section&id=22440&Itemid=139

தனித்து விழும் ஒற்றை செம்பருத்தி

காற்றில் எழுதும் மொழியை
கற்கும் சேலைத் தலைப்பில்
பதிந்துபோன பாசத் துகள்களை
வெறித்தபடி திரிவாள் செம்பருத்தி..

எப்பொழுதாவது வந்துசெல்லும் மழையிடமும்
தனிமையின் விவாதங்களை
முன்வைக்கும் எண்ணமன்றி
தெறித்துவிழும் சாரல்களோடு
கூடிக்கூடி மௌனம் பேசுவாள்..

சென்ற மாதத்தின் நேற்றைய முன்தினம்
கிடத்தி வைத்திருந்த கணவனை
கண்ணீரிலும் அலறலிலும்
எழுப்பத் தெரியாதவளாய்தான்
கொல்லைப்புற மலர்களுக்கும் அவள் அறிமுகம்...

நடுக்கூடத்தின் சுவர்களில்
வழிந்துகொண்டிருந்த பால்யத்தை
எட்டிப் பிடிக்க தாவித்தாவிக் குதித்து
கீழ் விழுந்தவளைச் சுற்றி
எறும்புகள் இன்று வட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன...

நாளையோ மறுநாளோ
அவளாய் எழக்கூடும்...
இவ்வளவுக்கும்
அரவமின்றி அறைந்து கொண்டிருக்கின்றன,
பெயரற்ற
முற்றத்துப் பாதச்சுவடுகள்..

 - தேனு 

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&act=section&id=20625&Itemid=139

நீண்ட புதின கோப்பையின் மீளாத்துளிகள்

அதீத வண்ணத்தில் நிறைந்த முயல்குட்டி
என் மடியில் மீதிருந்த புதினத்தின்
முதல் பக்கத்தில் வந்தமர்கிறது...
பக்கங்கள் மோதும் விளிம்புகள்
ஒவ்வொன்றிலும் தனக்கான இரகசியங்கள்
நிறைந்திருப்பதாய் மெல்ல என்னிடம் சொல்கிறது..
எனையும் பக்கங்களுக்குள் உடனிழுத்து
புதினத்தினுலகில் இருவருமாய் துள்ளித்துள்ளி
பயணிக்கத் துவங்குகிறோம்..
முதலில் ஒரு மாளிகையினுள்ளே
போதிமரமும் திரிசூலமும்
போட்டியிட்டு சிலரை வதைப்பதைக் காண்கிறோம்..
அடுத்து வந்த பக்கங்களில் சங்கும் சக்கரமும்
நந்தவனத்து மலர்களை
நரம்புகளில் தொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன..
மேலும் செல்கையில் வெள்ளிச்சிலுவை
சதைகளைச் சுமந்தபடி ஆணிகளை நோக்கிப்
பயணிப்பதைக் கண்டு ஓடுகிறேன்...
இப்படியாக இரத்தம்படிந்த எழுநூற்றி எண்பத்தியாறாம்
பக்கத்தின் விளிம்பில் நான்
தனியாக இவ்வுலகிற்கு மீண்டு வருகிறேன்..
நிதமும் புதினத்தைத்
திறந்துவைத்துக் காத்திருந்தும்
இப்பொழுதெல்லாம்
முயல்குட்டி வருவதேயில்லை...

 - தேனு 

நன்றி கீற்று,
http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&act=section&id=20405&Itemid=139

வதையின மொழி

மழையால் உருபெற்ற சாலையை
வண்ணச்சிறகுகளால்
அளந்து கொண்டிருக்கிறது சாம்பல் பறவை..
ஒவ்வொரு துளியையும்
அது தன் சிறகுகளின் தனித்த அறையில்
ரசனையுடன் சேமிக்க தவறுவதேயில்லை...
சிறகுகளின் நரம்புகளில் வேற்றுலகிற்குச்
செல்லும் வழியை இரகசியமாய்
காக்கிறது..
சிறகுகளைப் பிய்த்தெரியும்
விரல்களுடன் ஊர்ந்து வருகிறது
சர்ப்பமொன்று..
பறவையுடன் நட்பு கலந்து
உலகங்களுக்குள் வண்ணமாய் பயணிக்கவும்
கற்கிறது..
உச்சியில் சுவையேறிய
அடுத்த நிமிடம்
துடிதுடிக்க பறவையைச் சுவைக்கிறது..
இரத்தத்தில் நனைந்து சுகந்த சர்ப்பம்
மெள்ள மெள்ள
மற்றுமோர் உலகை நோக்கி
பயணித்தபடி
மனிதனாய் உருமாறத் துவங்கியிருக்கிறது...

 - தேனு 

நன்றி கீற்று,
http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&act=section&id=20312&Itemid=139

பட்டாம்பூச்சி சிறகுகள் நிறைந்த வனம்

**

உயிர் சிறகுகள் விரித்திருக்கும்

பட்டாம்பூச்சிகளை சேகரித்த

வெளிர்வண்ண குடுவையுடன்
தனிமையின் வனத்தில்
பயணிக்கிறாள் விழிகளற்றவள்..
கடக்கும் இலையற்ற மரம் ஒன்றிற்கு
ஒவ்வொரு பட்டாம்பூச்சியென
வெளியெடுத்து சின்னாபின்னமாக்கி
வனமெங்கும் பிய்த்தெறிகிறாள்..
*

வண்ணங்கள் தூவி தாழப் பறக்கும் பூவொன்று
அடர்வனத்தினூடே பயணிக்க
பிய்த்தெறியப்பட்ட ஒவ்வொரு அங்கமும்
புதுவண்ண பட்டாம்பூச்சியாக
சிறகுகள் விரிக்கின்றன...
வான்முழுதும் பட்டாம்பூச்சியாய் நிறைந்தபிறகு
இலையற்ற மரங்களில் தாவி தாவி
வனத்தைக் கடக்க துவங்குகிறார்கள்

கைகோர்த்தபடி பூவும் அவளும்...

**

 தேனு

நன்றி கீற்று,

காகிதங்களில் சொற்பமாய் குறிக்கப்பட்ட பிரிவு

*
யாருமற்று தனிமையில் காற்று
பெருமழையென பொழிந்து கொண்டிருந்தது..

நுண்ணிய இசை நிறைந்த அறையில்
பருகிய நெடி மீதமான
நான்கைந்து தேநீர்க் கோப்பைகள்
மேசை மீது கிடத்தப்பட்டிருந்தன..

ஒரு உறவின் இணக்கம் பதிவுற்ற
காகிதங்களில்
பதிந்திருந்த எழுத்துக்களை அழித்து
பிணைப்பெனும் நிறமற்ற நீர்
வெறுமையாய் வழிந்து கொண்டிருந்தது..

தனிமையின் விளிம்பில் கிடக்கும்
வெற்றுக்காகிதங்களைக் கிழித்தெறியும்
காற்றைப் பெருமழையென
பொழிந்து கொண்டிருந்தது மின்விசிறி...
*

- தேனு

நன்றி கீற்று,
http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&act=section&id=18344&Itemid=139

வரையப்படும் அகால மௌனம்

அடுக்கு மாடி குடியிருப்பின்
பளிங்குக் கற்கள் தோறும்
செதில் செதிலாக
வரையப்பட்டு நீர்க்கிறது
கண்ணீர்த்துளிகளின்
ஒப்புதல் மௌனம்..

கரைந்திடும்
மின்வளையங்களுடன்
மௌனமாய் கடத்தப்படும்
மின்மினிகளைக் கண்டு
உரக்கச் சிரிக்கின்றன
பளிங்குச்சுவரின் வண்ணத்துப்பூச்சிகள்..

- தேனு

 

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=16434:2011-09-05-08-20-47&catid=2:poems&Itemid=265

ஓர் இரவின் கீழ் சில நிலாக்கள்..

வானெங்கும் கருந்திரள்கள்
நிறைத்திடும்
இரவொன்றின் நேர்க்கோட்டில்
அசையும் வளைவுகளென
நெளிகின்றன இதயத்துடிப்புகள்..

நெற்றி வகிடின் இறுக்கத்தினில்
செவ்வானம் ஒன்றை
எழுதிடச் சொல்லி நிற்கையிலே
அறைமுழுதும் வெளிர்மஞ்சள் ஒளியில்
சிறகு விரிக்கின்றன
வண்ணத்துப்பூச்சிகள் சில..

வானவில்லின் நீளத்தில் பேசி தீர்க்க
ஆயிரம் இருப்பினும்
ஒற்றை வெட்கம்
சூடும் உன்னழகினை
யாதென்று எழுதி வார்க்க?

ஒவ்வொரு வார்த்தையையும்
கோர்த்தெடுத்து உறக்கத்திற்கு
பதில் உரைக்கிறேன் நான்..
நிலாக்களைச் சிதறடித்து
விளக்குகளைத்
தனிமையின் இருப்பில் விட்டு
அருகருகே அமர்ந்திருக்கிறோம்,
இரு இணை விழிகளில்
ஒற்றைக்காதலுடன்..

- தேனு

நன்றி திண்ணை

http://puthu.thinnai.com/?p=1701

நன்றி கீற்று,

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=15322:2011-06-26-10-25-02&catid=2:poems&Itemid=265